SYLWETKI KILKU PREZESÓW SITPF

Strona będzie uzupełniana sylwetkami pozostałych członków w miarę możliwości.....

Założyciel i pierwszy przewodniczący SITPF - Józef Lipkowski (1863-1949) był człowiekiem zupełnie wyjątkowym. Ukończył paryską École Centrale (1885) i zasłynął jako konstruktor hamulców pneumatycznych dla kolejnictwa, używanych przez Compagnie de Chemins de Fer Paris-Orléans, oraz Koleje Polskie w latach 1920-40. Był wynalazcą helikoptera, centralnego sterowania semaforów i zwrotnic kolejowych, zawieszenia na resorach do kół samochodowych. Był także pisarzem i poetą, współzałożycielem Stowarzyszenia Artystów i Pisarzy Polskich (1910). W czasie pierwszej wojny światowej prowadził we Francji szeroką akcję polityczną promującą ideę niepodległej Polski. W 1920 roku wrócił z rodziną do Polski i wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 roku został mianowany generał armii polskiej. Lata międzywojenne poświęcił licznym projektom przemysłowym dążącym do unowocześnienia gospodarki polskiej. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Za zasługi w dziedzinie wojskowej był udekorowany licznymi medalami francuskimi, polskimi, bułgarskim i rumuńskim.

Jego przyjaciel i współzałożyciel Stowarzyszenia, pierwszy skarbnik (1917) oraz prezes w latach 1956-57, Stanisław Ziembiński - absolwent Politechniki w Liège i Wyższej Szkoły Aeronautyki w Paryżu - był z kolei niezwykle uzdolnionym konstruktorem silników samolotowych i samochodowych. Po pierwszej wojnie światowej pracował dla Polskiej Misj Wojskowej jako inżynier odpowiedzialny za zakup sprzętu lotniczego dla Polski. Następnie prowadził badania nad nowymi tworzywami takimi jak szybka stal, szkło hartowane, plastyki. Zaprojektowal hydroplan, karoserie aerodynamiczne oraz antywibracyjne zawieszenie dla silników samochodowych. Był autorem kilkunastu artykułów i kilku patentów, za które został udekorowany medalem l'Office National de Recherche et Inventions (odpowiednik CNRS) w 1933 roku.

Przed II wojną światową na czele Stowarzyszenia, od 1931 roku, stał syn Józefa Lipkowskiego - Henryk (1887-1944), który tak jak ojciec studiował w École Centrale w Paryżu (1910). W 1912 roku wyjechał z Misją francuską do Afryki Środkowej, gdzie prowadził badania nad możliwością budowy kanału lub linii kolejowej łączących doliny Nilu i Kongo. Następnie prowadził eksperymentalne plantacje kauczuku. Brał także udział (1913) w budowie kolei Madeira-Mramora w Brazylii, oraz w budowie centralii elektrycznych, zapór wodnych i obiektów przemysłowych we Francji. Henryk Lipkowski walczył w pierwszej wojnie światowej (Chevalier de la Légion d'Honneur), wziął też udział w kampanii 1940 roku we Francji. Po powrocie z niewoli (1942) zaangażował się w szeregi francuskiego ruchu oporu i w 1943 roku został aresztowany przez gestapo. Zginął w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie.

W latach 1952-54 i 1962-65 prezesem Stowarzyszenia był inżynier Mieczysław Wrzecian, który wyjechał do Francji kilkanaście lat przed II wojną światową. Tutaj ukończył studia prawnicze a następnie inżynierskie w dziedzinie chemii. Początkowo pracował w jednym z zakładów metalurgicznych w Narmandii, a po wojnie został kierownikiem laboratorium doświadczalno-naukowego w Laminoire et Tréfilerie de Vitry, firmy koncernu Pechiney. Jest autorem kilku książek technicznych, zalecanych przez wyższe uczelnie oraz wielu artykułów. Dzięki inż. M.Wrzecianowi SITPF zostało członkiem współzałożycielem (1947) organizacji FISITA.

W latach 1954-56, Stowarzyszeniem Inżynierów i Techników Polskich we Francji kierował znakomity architekt, inżynier, urbanista, genialny konstruktor, artysta malarz Stefan Du Château (1908-1999), autor rewelacyjnych patentów na liczne konstrukcje przestrzenne, człowiek, któremu swe istnienie zawdzięczają kościół w Chartres, stadion w Laval, port lotniczy w Baltimore, Uniwersytet w Lyonie, meczet w Kasablance. Stefan Du Château urodził się na Syberii, w Solwyczegodsku, gdzie byli zesłani jego rodzice. Studia architektoniczne rozpoczął na Politechnice Lwowskiej przed II wojną światową, dyplom inżyniera-architekta uzyskał po wojnie w Polish School w Londynie. Brał udział w kampanii wrześniowej, a następnie przedostał się do Francji, gdzie walczył w Wogezach. Był jeńcem oflagu IVD. Założył w Paryżu Cabinet d'Établissemnet de Plans et Projets d'Architecture (1953-57), a następnie Cabinet d'Ingénierie et de Construction (1957-89), w którym rozwijał i wdrażał systemy "SDC", "Piramitec", "Tridimatec", "Unibat" i "Sphérobat". Był współzałożycielem Instytutu Badań nad Konstrukcjami Przestrzennymi (1968). Wykładał na wielu uczelniach na całym świecie. Został odznaczony wieloma medalami za zasługi wojskowe i zawodowe.

Następnym prezesem Stowarzyszenia w latach 1957-58 i 1970-72 był inżynier Edward Brzeski, absolwent Politechniki Warszawskiej, wydziału inżynierii cywilnej. Brał udział w kampanii wrześniowej, był więziony w obozach niemieckich, gdzie zorganizował tajne kursy budowlane, które ukończyło 225 studentów. Po wojnie udał się do Francji, gdzie pracował w biurze projektów. W 1949 roku założył własne biuro budowlane BACOM (Béton Armé Constructions Métalliques). Za swoje zasługi i osiągnięcia zawodowe został wybrany członkiem honorowym SITPF.

Bliżej współczesnych nam czasów, w latach 1987-92 prezesem Stowarzyszenia był inżynier, wynalazca i przedsiębiorca, Lucjan Sobkowiak, absolwent Politechniki Wrocławskiej Wydziału Mechanicznego. Studiował także na Wydziale Fizyki, Mechanikę Precyzyjną i Przyrządy Optyczne, oraz na Politechnice Warszawskiej, Automatykę, a we Francji w École Nationale Supérieure d'Aéronautique w Paryżu. W Polsce pracował w Zakładach Radiowych Diora jako inżynier biura konstrukcyjnego. Po przyjeździe do Francji pracował jako konstruktor i kierownik technologii w paru firmach. W 1974 roku założył swoje przedsiębiorstwo Advantech, które rozwija i wdraża własne patenty w dziedzinie technologii wiązki elektronowej i laserowej oraz technologii próżni. W następnych latach założył podobne firmy w Niemczech, w Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych. Lucjan Sobkowiak jest autorem kilkudziesięciu patentów.

Prezesem Stowarzyszenia w latach 1994-95 i 1998-2002 była Monika Obrębska, inżynier, doktor informatyki, pierwsza kobieta-prezes w długiej historii organizacji. Monika Obrębska rozpoczęła studia magisterskie na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej, lecz ukończyła je w École Nationale Supérieur d'Informatique et des Mathématiques Appliquées de Grenoble we Francji. Pracę doktorską obroniła w Institut National Polytechnique de Grenoble, i tam pracowała przez parę lat jako asystent, a następnie wykładowca. Od 1984 roku pracuje we francuskiej fimie BULL Résaux et Systèmes d'Information, w dziale konstrukcji komputerów, gdzie zajmuje się projektowaniem układów scalonych wielkiej skali integracji (VLSI). W latach 1989-91 i 1995-96 przebywala w zakładach badawczo-rozwojowych firmy BULL w Phoenix, Arizona (USA).